“To be (friends) or not to be (friends) …?” ή “Πέτρος και Κλειώ”

Δεν ξέρω τι ζόρια τράβηξα ή τι κολλήματα έφαγα (ή μάλλον ξέρω τα περισσότερα, αλλά δεν είναι της παρούσης) πάντως κάποια απροσδιόριστη στιγμή στη ζωή μου αναθεώρησα την άποψή μου περί φιλίας! Πιστεύω ότι στους ανθρώπους που θεωρείς δικούς σου πρέπει να “χαρίζεσαι”, να είσαι εκεί κι ας μην μπορείς, να δίνεις κι ας μην έχεις, να χαίρεσαι με τη χαρά τους περισσότερο απ’ ότι λυπάσαι με τη λύπη τους  -το πρώτο το βρίσκω πιο σπάνιο και πιο δύσκολο. Όμως οι απόψεις μας δεν ταυτίζονται πάντα με των άλλων κι έρχεται η δύσκολη στιγμή που το αντιλλαμβάνόμαστε αυτό… Ιδού η απορία, λοιπόν: “To be friends or not to be friends…?”  Η δική μου απάντηση ήταν η αναθεώρηση κι άρχισαν τα “x” να πέφτουν βροχή! Και δεν φτάνανε μόνο τα δικά μου “x”, ήταν κι ο χρόνος που περνούσε κι έφερνε σε άλλους παιδιά, σε άλλους απαιτητικές δουλειές, σε άλλους άλλα μυαλά… Έμεινα, λοιπόν, με λίγους και καλούς! Ή καλύτερα… με πολύ λίγους και πολύ καλούς!

Αυτούς τους λίγους, τους άλλους τους περισσότερους, τους ξεχασμένους και τους χαμένους φίλους θυμήθηκα και ξαναθυμήθηκα άπειρες φορές κάνόντας το video του Πέτρου και της Κλειούς. Ένα video γάμου γεμάτο φίλους! Από τους καλούς όμως! Από αυτούς που η αγάπη για τον φίλο ξεχειλίζει χωρίς καμία προσπάθεια! Ο καθένας με τον δικό του τρόπο “στήθηκε” μπροστά στην κάμερα κι άρχισε να μιλάει για τον Πέτρο και την Κλειώ, να αφηγείται ξεχασμένες ιστορίες από τα παλιά, να κάνει πλάκα με όσα έρχονται!   Κάποιοι με συγκίνηση, κάποιοι με απίστευτο χιούμορ, άλλοι πιο συγκρατημένοι, άλλοι πιο διεκπαιρεωτικοί. Όλοι όμως με πολλή αγάπη!

Για τρεις περίπου μήνες άκουγα το “δεν τα πάω καλά με την κάμερα” να μετατρέπεται σε “μ’αρεσε! να τα ξανακάνουμε!?” και το “Δεν ξέρω τι να πω” να γίνεται “Περίμενε, θέλω να πω κάτι ακόμα!”. Για τρεις περίπου μήνες γελούσα με την ψυχή μου παρέα με ανθρώπους που μόλις είχα γνώρίσει! Για τρεις περίπου μήνες με συγκινούσε η θέληση όλων να κάνουν το πιο ωραίο δώρο στους πρώτους που παντρεύονται από την παρέα!

Εύχομαι, λοιπόν, στους… “πρωτοπόρους” Πέτρο και Κλειώ , να έχουν για πάντα αυτούς τους ανθρώπους γύρω τους κι όλα θα πάνε καλά! Με τόση αγάπη, τί να πάθεις!!??

Και σ’ όλους τους υπόλοιπους, χαρά! Πολύ χαρά και γέλιο!

Και για να γυρίσω και στα δικά μου… μερικά “x” άρχίσαν να ξεθωρίαζουν… “To be friends…”

Back to Top