Είμαι οι φωτογραφίες που ποτέ δεν τράβηξα!

IMG_6497

«Φώτααα!» φώναζε από την «κρυψώνα» του και έπεφτε συσκότιση στο σπίτι. Λίγα λεπτά σκοτεινής σιγής και «Εντάξει!!», δυνατά και πάλι. Τα φώτα άναβαν, η κλειστή πόρτα άνοιγε και να σου, οι κρεμασμένες στα μανταλάκια, βρεγμένες ακόμα, ασπρόμαυρες φωτογραφίες με βραχώδη τοπία, άγνωστους ανθρώπους, ζώα, χαλάσματα σπιτιών. Μικρή για να μου φαίνονται όλα μαγικά αλλά μεγάλη για να ακολουθώ σωστά οδηγίες, κουνούσα ενίοτε τα περίεργα δοχεία του «μπάνιου» των φιλμ, πατούσα το διακόπτη της κόκκινης λάμπας, έβαζα το χρονόμετρο, «βάφτιζα» το χαρτί μέσα στις λεκάνες με τα χημικά και ενώ όλα ήταν τόσο συναρπαστικά στον σκοτεινό θάλαμο, όταν η φωτογραφία άρχιζε σιγά σιγά να παρουσιάζεται, με την ίδια αργή διαδικασία σχηματιζόταν μέσα μου η απορία πού βρισκόταν όλα αυτά τα περίεργα –σχεδόν απόκοσμα, μέρη και πρόσωπα και τι θα κάναμε τις φωτογραφίες τους!

Επιπλέον, την ώρα που άλλα παιδικά και εφηβικά δωμάτια ήταν διακοσμημένα με εφήμερες αισθητικές τάσεις, ο δικός μου μάγος, ερασιτέχνης φωτογράφος και φυσιολάτρης μπαμπάς εξέθετε στο δωμάτιό μου φωτογραφικά έργα μικροσκοπικών χρωματιστών ανθών, τραβηγμένα με τον macro φακό που αργότερα μου χάρισε.

Δεν πρόλαβα καλά καλά να τελειώσω το σχολική μου ζωή όταν ανέλαβα δράση στην οικογενειακή φωτογραφική επιχείρηση που ο άλλοτε μάγος αλλά πάντα ερασιτέχνης φωτογράφος μπαμπάς έστησε για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, αποκτώντας έτσι για λίγο και τον τίτλο του «μάνατζερ». Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες φιλμ εμφάνισα και πόσες χιλιάδες φωτογραφίες εκτύπωσα και φυλλομέτρησα. Θυμάμαι όμως ότι δεν πρόσεχα τόσο το θέμα όσο το κάδρο, τα χρώματα, την αίσθηση της κάθε φωτογραφίας που περνούσε από μπροστά μου. Παρακολουθούσα τις φωτογραφίες του (συν)αδερ(λ)φου μου: ζύγισμα, ισομέρεια, ποτέ αναίτιο καδράρισμα, δυναμική. Παρακολουθούσα και τις συζητήσεις του με φίλους φωτογράφους και την δουλειά των τελευταίων. Ο κάθε ένας είχε την δική του ματιά, την δική του αισθητική, το τελείως δικό του αισθητικό αποτέλεσμα. Αυτήν η περίοδος δεν ήταν η περίοδος του internet! Χτιζόταν, λοιπόν, οι βιβλιοθήκες μας με τόμους μεγάλων φωτογράφων και άπειρα τεύχη φωτογραφικών περιοδικών. Γέμιζαν τα μάτια μου εικόνες τόσο έξω από την δική μου καθημερινότητα που μου φαινόταν ότι τραβήχτηκαν σε ένα παράλληλο σύμπαν!

Τα αναλογικά χρόνια πέρασαν. Στα ψηφιακά χρόνια όλοι απέκτησαν την ευκαιρία τους στο καλλιτεχνικό φωτογραφικό στερέωμα. Τα ιντερνετιακά χρόνια έκαναν αυτήν την ευκαιρία ακόμα πιο ζοφερή. Δεν είναι κακό… Μόνο διαφορετικό από την δική μου εμπειρία που μου δίδαξε ότι για να φωτογραφίσει κανείς δεν φτάνει να κάνει copy – paste στη δουλειά κάποιου εμπνευσμένου –υποκειμενικό κι αυτό!-  φωτογράφου που έχει βάλει στα bookmarks αλλά χρειάζεται ένα υπόβαθρο βαθύτερης ανάγκης και βιωματικής εμπειρίας.

Τέλος, αν υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι οι ίδιοι ή οι διπλανοί τους καθορίζονται ως προσωπικότητες, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες του χώρου από τα likes, τα comments και τα tweets τα οποία μεταφράζουν σε αποδοχή και θαυμασμό, τότε εγώ πολύ περήφανα δηλώνω ότι οι σημαντικότερες εικόνες της ζωής μου δεν είναι δικές μου και ότι ΕΙΜΑΙ πολύ περισσότερο οι φωτογραφίες που ποτέ δεν τράβηξα!

Back to Top