“Δε με χωράει η στολή, ρε μαμά!”

post010over

Η πρώτη εικόνα που έχω από τον εαυτό μου είναι από τα «υπερήφανα» Μεγάλα Νήπια! Στην καθόλα καλοτραβηγμένη φωτογραφία, γεμάτη καμάρι «λέω το ποίημα»! Αυτήν η πόζα, με διαφοροποίηση στο κουστούμι ανάλογα με την περίπτωση (28η, Πολυτεχνείο, Χριστούγεννα, 25η) επαναλαμβανόταν για τα επόμενα χρόνια. Η μονοτονία έσπασε με τις φωτογραφίες των παρελάσεων! Ποτέ δεν ήμουνα σίγουρη ότι εκείνο το κεφαλάκι –το τόσο όμοιο με άλλα 30– στην προτελευταία σειρά, ήταν το δικό μου! Και μετά, κάτι αποτυχημένες φωτογραφίες σε αποκριάτικους χορούς που ή το κουστούμι δε μου άρεζε ή μου άρεζε αλλά με στένευε, και σε πάρτι συμμαθητών που πάνω στα ρούχα «τα καλά» όλο και κάτι θα είχε αφήσει τη στάμπα του, και σε εκείνες τις οικογενειακές συγκεντρώσεις «κάτσε δίπλα στη γιαγιά να βγεις φωτογραφία»! Έφτασα, επιτέλους, σε κάποια ηλικία που μπορούσα να επιλέξω πως θέλω να φαίνομαι σε μια φωτογραφία ή αν, τέλος πάντων, θέλω να φωτογραφηθώ! Δεν ήμουνα όμως πια παιδί…</p>

Πλησιάζοντας τα «-άντα», ο κόσμος γύρω μου άρχισε να γεμίζει παιδιά! Πρόσωπα αγαπημένα, δικοί μου άνθρωποι, πρόσμεναν τα βλαστάρια τους με την πιο γλυκιά αγωνία και την πιο τρυφερή ανησυχία που είχα δει ποτέ. Τα βλαστάρια ήρθαν! Και τότε η γλύκα και η τρυφερότητα απλά υπήρχαν παντού! Στα βλέμματα, στα σώματα, στις κινήσεις, στα λόγια, στον αέρα! Τότε, έπιασα τη φωτογραφική μου μηχανή!

Απολαμβάνω να φωτογραφίζω παιδιά με τους γονείς τους, παιδιά με τα αδέρφια τους, παιδιά που είναι ακόμα προστατευμένα μέσα στο σώμα της μητέρας τους. Τα παιδιά φωτογραφίζω. Αυτά είναι που θα χρειάζονται στο μέλλον μια εικόνα σαν απόδειξη της σχέσης που ξέρουν πως υπήρξε αλλά δεν τη βίωσαν συνειδητά.

Δεν βλέπω αυτή τη σχέση να εξελίσσεται «μέσα από» το φακό μου αλλά «μπροστά» στο φακό μου. Δεν χρειάζεται ποτέ να «στήνω» την πόζα! Η πόζα έχει εξαρχής ό,τι χρειάζεται για να είναι επιτυχημένη: αλήθεια.

Back to Top