Βουτήξτε!

GOPR0245-Edit-2

Έχω πολύ καιρό να γράψω. Από το χειμώνα. Και ξέρω και γιατί. Γιατί τούτο δω το blog μια μέρα του Φλεβάρη με πρόδωσε. Με πλήγωσε. Πάνω που του είχα εμπιστευτεί κάτι σκέψεις περίεργες, μαυρο-ελπιδοφόρες, απολογιστικο-μελλοντοσχέδιες, χαζο-βαθυστόχαστες, βγαλμένες απ’ τα μέσα μου και του είπα: “εμπρός! δώσε στον κόσμο τη σοφία μου!”, αυτό αποφάσισε να λήξει τη σχέση μας βίαια. Κατέβασε ρολά, κλείδωσε κωδικούς, πέταξε στην άβυσσο του ίντερνετ όλα τα bytes που με τόση αγάπη και φροντίδα του είχα χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια και… σιώπησε. Επειδή όμως εγώ είμαι (στην ηλικία μου πια) των σταθερών σχέσεων, πάλεψα και μέσα σε δυο βδομάδες το κέρδισα πίσω. Όλο! Ακέραιο! Και ελαφρώς ανανεωμένο! Εκτός από εκείνο το κείμενο με τις περίεργες σκέψεις… Τι να πω…; το πήρα βαρέως. Δεν μου ξαναήρθε όρεξη να γράψω παρά τώρα, Σάββατο βράδυ αργά, 17 του Ιούλη.

Χθες το βράδυ αργά, 16 του Ιούλη, έγινε το πραξικόπημα στην Τουρκία. Προχθές όχι το βράδυ αργά, 15 του Ιούλη, έγινε η τρομοκρατική επίθεση στη Νίκαια. Δεν κρατάω κι ημερολόγιο -γιατί δεν θα προλάβαινα με τόσα που συμβαίνουν, αλλά πριν από λίγες εβδομάδες κάτι πήγε πολύ στραβά στο Ορλάντο στις ΗΠΑ και λίγο πιο νωρίς στο Βέλγιο και ούτε μήνας δεν έκλεισε που η Κωνσταντινούπολη είχε πάλι πολύ σοβαρά προβλήματα. Αν πάμε πιο πίσω φυσικά βρίσκουμε και πάλι το Παρίσι (δις) και πολλά άλλα μέρη και γεγονότα όχι ευχάριστα, όχι εύκολα, όχι ανθρώπινα. Σε κάποιες ταινίες παλιά έκλεινα τα μάτια στις σκηνές των φόνων κι αν τύχαινε και βλεφάριζα λίγο στην επίμαχη στιγμή, μπορεί και να αργούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Τώρα κοιμάμαι σαν πουλάκι. Κι ας έχει γεμίσει το μυαλό μου αίματα και πτώματα και φρίκη. Και όλα αυτά πασπαλισμένα με λαχταριστή ελληνική πραγματικότητα: υποβολή φορολογικών δηλώσεων και απόδοση τόσο δίκαιων φόρων εισοδήματος, καλοκαιρινές διακοπές σε πανεπιστήμια της συμπρωτεύουσας, πρωθυπουργικές εξομολογήσεις για την παθιάρα, ερωτική του σχέση με τον κόσμο! (ο κόσμος το ξέρει;;;).

Σ’ εκείνο το χαμένο κείμενο έγραφα για το πόσο περίεργη χρονιά ήταν το  2015 και φυσικά το καλοκαίρι του. Πόσο απροετοίμαστους μας βρήκε, πόσο εσωστρεφείς μας έκανε, πόσο αποσβωλομένους και μουδιασμένους άφησε πολλούς από εμάς. Δεν σκεφτόμουνα τότε -ΚΑΚΩΣ- ότι πάντα υπάρχουν χειρότερα. Χειρότερα που μπορεί να προξενούνται από ακατανόητες λογικές και μπορεί να συμβαίνουν μέχρι τώρα στο σπίτι του γείτονα αλλά μας αφορούν, μας επηρεάζουν, μας αλλάζουν.

Ο μόνος τρόπος για να εξισορροπηθεί η κατάσταση, σας το λέω, είναι οι βουτιές. Χορταστικές βουτιές όμως! Λαίμαργες! Βουτιές σε ωραία, γαλαζοπράσινα, θαλασσινά νερά, σε αμμουδερές παραλίες, σε βοτσαλοτές ακρογυαλιές, σε ποτάμια, λίμνες, πισίνες! Βουτιές στους παχείς καλοκαιρινούς ίσκιους των δέντρων, στους βαθείς μεσημεριανούς ύπνους, στη φύση! Σε βόλτες, ποδηλατάδες, στον πολιτισμό -θερινά σινεμά, ανοιχτές συναυλίες, υπαίθριες εκθέσεις! Βουτιές σε φρεσκοκομμένα καρπούζια, σε δροσερά σεντόνια, σε παγωτά, στη στοίβα των βιβλίων στο κομοδίνο, στις ζουμερές ντομάτες του κήπου! Βουτιές σε αγκαλιές και φιλιά και σε λόγια ήρεμα κι αληθινά.

Βουτήξτε σε ό,τι λαχταράτε κι απολαμβάνετε πολύ και ποιος ξέρει; Ίσως έτσι περισσέψει επιτέλους κάποια στιγμή η θετική ενέργεια.

ΥΓ. Στις βουτιές σας μην ξεχνάτε να έχετε πάντα μαζί σας κάποιον που αγαπάτε πολύ. 😉

DCIM100GOPRO

Back to Top