“Περνάμε κρίση, μωράκι!”

03

7.45 π.μ. χτυπάει το ξυπνητήρι. Μισοκοιμισμένη ψάχνω το κινητό, για να το κλείσω το καταραμένο, και κάνω τις πρώτες σκέψεις… «Κρίση πάλι και σήμερα…» Μηχανικά σηκώνομαι, κατευθύνομαι στο μπάνιο εκνευρισμένη, που άλλη μια μέρα ξύπνησα μέσα στην κρίση. Πλύσιμο δοντιών, σκέψη: «Δεν υπάρχει περίπτωση να φτιάξω τα δόντια μου ποτέ μ’ αυτή την κρίση. Σιγά μη δίνω λεφτά για σιδεράκια…» Αρχίζει η ιεροτελεστία του υγιεινού πρωινού, που φυσικά μέσα στην κρίση έχει χάσει όλη την αίγλη του, γιατί οι τιμές των προϊόντων έχουν φτάσει στο Θεό και «Επιτέλους! Πιες έναν καφέ και φύγε!» Βιαστικό κι ελαφρώς ατημέλητο ντύσιμο, γιατί «Πού διάθεση τώρα για καλλωπισμούς μέσα στην κρίση, άλλη όρεξη δεν είχα…» Μπαίνω στο αυτοκίνητο και… «Ω, τι έκπληξη, άναψε το λαμπάκι της βενζίνης… Μην πω καμιά κουβέντα…» Η διαδρομή εκνευριστικά ανώμαλη, αφού μέσα στην κρίση ο δήμος δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσει τις λακκούβες που άφησε πίσω του ο ανελέητος χειμώνας. Παρκάρω εκνευρισμένα, περπατάω βιαστικά, σκέφτομαι ανάκατα, πιάνω γύρω μου πεταχτές κουβέντες κι όλες είναι για την κρίση!

Φτάνω στο γραφείο. Ξεκινάω αμέσως! Υπολογιστής… Πολλές ώρες όμως… Τα μάτια μου καίνε και το μυαλό μου κολλάει, αλλά «Πάλι καλά δε λες που έχουμε δουλειά μέσα σ’ αυτήν την κρίση…;» Μεσημεριάζει για τα καλά και μεταφέρομαι λίγα μέτρα παραπέρα, στο αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης, γιατί μέσα στην γενικότερη  κρίση  και την κρίση ηλικίας, διάλεξα να είμαι και φοιτήτρια. Γύρω μου 17αρηδες διαβάζουν μανιωδώς για να περάσουν, αλλά «Και να περάσουν, θα βρουν δουλειά στην Ελλάδα μ’ αυτήν την κρίση;»  Κοντεύει 6.30 και η κρίση μέσα μου έχει πάρει μορφή ελαφριάς ταχυπαλμίας, μέσης έντασης ημικρανίας και περιστασιακής ζαλάδας… (« ή μήπως φταίει που είμαι μόνο με δύο καφέδες όλη μέρα;») Αφήνω βιβλία, φορτώνομαι εξοπλισμό! Μηχανές, τριπόδια, φωτιστικά, όλα στα χέρια! «Ώρα είναι να σου πέσει καμία μηχανή και να έχουμε να πληρώνουμε επισκευές μέσα στην κρίση!» Φορτώνω αμάξι, ξεφορτώνω αμάξι, ανεβαίνω τρεις ορόφους, χτυπάω κουδούνι, επιτέλους ξανα ξεφορτώνομαι και… αρχίζει η κουβέντα για την κρίση! «Χάλια έξω τα πράγματα… Και ‘μας οι μισθοί μας μισοί μείνανε…» Στήνω το σκηνικό, δοκιμάζω το φως… «Ποιο τριήμερο; Για τέτοια είμαστε με δυο παιδιά;» Είμαι έτοιμη, όταν κάνει την εμφάνισή του το αγουροξυπνημένο «μοντέλο» με τα ροδοκόκκινα μαγουλάκια, τις δίπλες στα ποδαράκια και τα μεγάλα γελαστά μάτια! Σα να αισθάνομαι ότι οι φωνές μέσα μου κατεβάζουν volume… Το πιτσιρίκι με κοιτάει και μου σκάει ένα χαμόγελο άνευ προηγουμένου! Ενθουσιάζομαι! Χαριεντίζεται στα σεντόνια και μου χαρίζει πόζες που κι αν ακόμα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε λεκτικά δε θα του τiς ζητούσα. Η μαμά και ο μπαμπάς κουνάνε χέρια, γελάνε, μιλάνε αλλά… αλλά όλα είναι στο mute! Η ζηλιαρούλα αδερφή νομίζω πως μισοκλαίει αλλά δεν ακούω «κιχ»! Δε με νοιάζει τίποτα άλλο εκτός από αυτό το μωρό μέσα στο φακό μου! Αισθάνομαι ότι φωτογραφίζω λέξεις! Χαμόγελο, ήλιος, παιχνίδι, γέλιο, ανεμελιά, χαρά, ευφορία!  «Τι γλυκό μωράκι… Τι ωραίες στιγμές… Τι κι αν περνάμε κρίση, μωράκι…;

010402

Back to Top